Haut Trail Clunysois - 1/9/2012


Dit weekend heb ik de benen nog eens gestrekt in de Bourgogne streek.  Niet onder tafel voor een wijndegustatie, maar om 67 kilometers te lopen door berg en dal met als reden: "omdat het simpelweg plezant is".  Althans in het begin toch, dit is meestal het geval in het begin...

 

Vooraf had ik een vermoeden dat het een technisch makkelijke wedstrijd zou worden, een koud kunstje dus -euhm...-.  Niet springen en vallen, niet klauteren en slingeren, gewoon het weinige verstand op nul zetten en lopen.

 

De weer condities waren goed,  fris, droog en een voelbaar briesje.  Ideaal dus om een toptijd te lopen in een vlakke stadsmarathon, maar hier betrof het geen vlakke, snelle stadsmarathon.  Het zou een lange mooie loop worden doorheen de natuur, waar tijd en chrono onbelangrijk zijn.

 

In het begin van de wedstrijd waren we vrijwel onmiddellijk met twee man op weg, nog eentje maakte aanstalten om mee te gaan maar na een tijdje was hij nergens meer te bespeuren.  Na wat te babbelen bleek mijn reisgenoot nummer 1 te zijn van vorige editie.  Eéntje dus die kan lopen dacht ik bij mezelf en inderdaad lopen kon hij.  


Na 40 kilometers ergens op een klim liet hij mij achter, de benen liepen vol en het lichaam en zelf de geest konden niet meer volgen.  Wijselijk heb ik dan besloten om verder mijn eigen wedstrijd te lopen zonder mij iets aan te trekken van enig klassement, wat me vrij goed lukte.  Maar na enige tijd begonnen de opeenstapeling van kilometers en vooral van de keien die ze daar opeenstapelen in de paadjes hun werk te doen.  Ik voelde mijn vuur binnenin langzaam maar zeker doven naar een klein waakvlammetje, de voeten begonnen steeds meer pijn te doen en op kilometer 50 werd ik voorbijgesneld dus liep ik toen nog op de 3de plaats.  Als toemaatje begon ik naar het einde toe af en toe een hapering te voelen in de benen, iets die kon wijzen op krampen.  Gelukkig had ik toen nog voldoende drank mee, en de oplossing op dit moment was een ad fundum van sportdrank met ORS van een halve liter. Van menig student zou ik hiervoor respect krijgen.

 

De allerlaatste kilometer was er nog eentje om van te snoepen, gewoon contant stijgen om daarna het dorp in te draaien en te landen in het gemeentelijk sportcomplex.

 

Moe, halfdood, pijnlijke voeten/knieën/enkels/maag maar vooral dood content dat we er waren.  Maar éénmaal van onder de douche reeds plannen aan het smeden voor volgend evenement: "de Eco-Trail Brussel".

 

Groetjes Thomas